Arnulf Rainer

De afwijzing paste bij hem. In de jaren 1950^[3] werkte Rainer bij Galerie St. Stephan, destijds de belangrijkste avant-gardegalerie van Oostenrijk. Daar ontwikkelde hij wat hij de Overpaintings noemde: een aanhoudende praktijk van het bedekken van bestaande beelden met lagen vrijwel monochrome verf. Hij paste dit toe op werken van Sam Francis, Georges Mathieu, Emilio Vedova en Victor Vasarely, maar ook op zijn eigen doeken. Hij omschreef het proces als "de hartstocht voor geleidelijke verhulling in duisternis, het verdrinken van het beeld". Tussen 1954 en 1975 groeide de reeks uit tot een van de ongewoonste oeuvres in de naoorlogse Europese schilderkunst.

In 1968^[3] begon hij zichzelf te fotograferen in automatische fotohokjes op het West Railway Station in Wenen, terwijl hij grimassen trok voor de flits. Deze beelden vormden vanaf 1970 de basis voor de reeks Face Farces: foto's van zijn eigen verwrongen gezichtsuitdrukkingen, bewerkt met kleur en grafische ingrepen, die portretkunst met psychotische toestanden verbonden. In 1973 schilderde hij rechtstreeks met vingers, voeten en handen. Twintig van zulke werken met lichaamstaal verschenen op Documenta 7 in 1982, hetzelfde jaar waarin zijn Hiroshima-reeks vijftien Europese musea aandeed.

Een grote overzichtstentoonstelling, Death and Sacrifice, opende in 1984^[3] in het Centre Georges Pompidou in Parijs. Kort daarna begonnen MoMA en het Guggenheim zijn werk te verzamelen. In 1981 werd hij benoemd tot hoogleraar aan de Academy of Fine Arts in Wenen en ontving hij de Max-Beckmann Prize van de stad Frankfurt.