Antoine-Jean Gros

• 

  Louvre

  Paris, Frankrijk

  27 werken

  wo–ma 09:00–18:00 (vr tot 21:45); gesloten di · €22 volwassenen, gratis voor wie jonger is dan 18

  Museumgegevens
• 

  Musée des beaux-arts de Marseille

  Marseille, Frankrijk

  4 werken

  di–zo 09:00–18:00, gesloten maandagen

  

  MuseumgegevensKaart
• 

  Musée des Beaux-Arts de Bordeaux

  Bordeaux, Frankrijk

  1 werken

  wo–ma 11:00–18:00, gesloten dinsdagen · 6€–8€ volwassenen (afhankelijk van het tentoonstellingsaanbod), gratis voor wie jonger is dan 18 en op de eerste zondagen van de maand (behalve juli/augustus)

  MuseumgegevensKaart
• 

  Musée Magnin

  Dijon, Frankrijk

  1 werken

  MuseumgegevensKaart

Plan je bezoek om werk van Antoine-Jean Gros te zien →

• Waar staat Antoine-Jean Gros om bekend?+

  Antoine-Jean Gros staat bekend om zijn schilderijen van Napoleon Bonaparte, met name Napoleon Bonaparte on the Bridge at Arcole en Napoleon on the Battlefield at Eylau. Ook staat hij bekend om The Plague at Jaffa.
• Wat is het beroemdste werk van Antoine-Jean Gros?+

  Antoine-Jean Gros is vooral bekend om zijn grootschalige historieschilderijen, waarin neoclassicistische en romantische elementen samenkomen. Hij was leerling van Jacques-Louis David en werkte aanvankelijk in een neoclassicistische stijl. Zijn bekendste schilderij is *Napoleon Visiting the Plague-Stricken in Jaffa*, voltooid in 1804^[6]. Het toont Napoleon Bonaparte tijdens de Franse veldtocht in Egypte. Napoleon bezoekt er soldaten die in een ziekenhuis in Jaffa met de builenpest zijn besmet. De scène moet hem voorstellen als een heldhaftige leider die niet bang is voor ziekte en zich om zijn soldaten bekommert. Door de emotionele intensiteit en exotische omgeving wijkt het schilderij af van neoclassicistische conventies en is het een voorbeeld van de Franse romantiek. De compositie, het kleurgebruik en de dramatische belichting versterken de emotionele impact. Gros kreeg opdrachten van Napoleon en andere leden van de Franse regering. Hij maakte ook andere schilderijen over Napoleons militaire veldtochten. Deze werken verstevigden zijn reputatie als vooraanstaand schilder van het Napoleontische tijdperk.
• Wat moet ik weten over de prints van Antoine-Jean Gros?+

  Antoine-Jean Gros (1771^[6]-1835^[6]) volgde een opleiding bij Jacques-Louis David, maar bewoog zich in de richting van het realisme en de romantiek. Napoleon benoemde hem tot officieel oorlogsschilder. Gros is bekend om schilderijen van Napoleon, zoals *Napoleon Bonaparte on the Bridge at Arcole* (1796^[6]) en *Napoleon on the Battlefield at Eylau, February 9, 1807* (1808). In Gros' *Napoleon at Arcola* leidt Napoleon zijn troepen. Het Musée National du Louvre bezit *Napoleon at Arcola* (1796) en *Napoleon on the Battlefield at Eylau* (1808). Voor dat laatste werk bepaalde Napoleon dat hij met een troostende blik moest worden afgebeeld. Hoewel medisch personeel alleen Franse gewonden verzorgde, schilderde Gros Napoleon terwijl hij voor vijandelijke soldaten zorgde, en stelde hem zo voor als een onwillige krijgsman. Napoleon verleende Gros voor dit werk het kruis van het Legioen van Eer. Gros maakte ook tekeningen. Thomas Crow stelt dat Gros' tekening *Burning of Moscow* een directheid bezit die in zijn voltooide doeken ontbreekt.
• Tot welke stijl of stroming behoorde Antoine-Jean Gros?+

  Antoine-Jean Gros (1771^[6]–1835^[6]) was een Franse schilder wiens loopbaan de neoclassicistische en romantische perioden omvatte. Aanvankelijk werkte hij in neoclassicistische stijl en studeerde hij bij Jacques-Louis David. Davids invloed is zichtbaar in zijn vroege werk, met heldere lijnen en klassieke onderwerpen. Gros nam echter afstand van het strikte neoclassicisme en ontwikkelde een romantischer benadering, gekenmerkt door dramatische composities, sterke emoties en kleurgebruik om sfeer te scheppen. Deze verschuiving blijkt uit schilderijen als Napoleon Visiting the Plague-Stricken in Jaffa (1804^[6]), waarin Napoleon zijn troepen tijdens een pestuitbraak bezoekt en de verschrikking en het medelijden van de scène naar voren komen. Gros' stijl wordt vaak gezien als een brug tussen neoclassicisme en romantiek. Hij behield elementen uit zijn neoclassicistische opleiding, zoals aandacht voor historische onderwerpen, maar gaf die romantische kenmerken. Later in zijn loopbaan keerde hij terug naar een klassiekere stijl, die slecht werd ontvangen. Hij worstelde met de verzoening van zijn eerdere romantische neigingen en de heersende neoclassicistische smaak.
• Welke technieken of materialen gebruikte Antoine-Jean Gros?+

  Antoine-Jean Gros staat bekend om zijn historieschilderijen en portretten uit de neoclassicistische en romantische perioden. Hij studeerde bij Jacques-Louis David en nam diens nadruk op nauwkeurige tekenkunst en formele compositie over. Gros week echter af van het strikte neoclassicisme door meer belangstelling te tonen voor kleur en dramatische lichteffecten. Met olieverf, in lagen aangebracht om lichtkracht te scheppen, bereikte hij dit effect. Zijn verfbehandeling werd losser en expressiever dan die van zijn neoclassicistische voorgangers. Voordat hij aan een schilderij begon, maakte Gros vaak voorbereidende schetsen in potlood of krijt. Die hielpen hem de compositie en de poses van de figuren uit te werken. Hij bestudeerde ook anatomie om het menselijk lichaam nauwkeurig weer te geven. Zijn kleurgebruik en aandacht voor details droegen bij aan de emotionele impact van schilderijen als Napoleon Visiting the Plague-Stricken in Jaffa (1804^[6]). Hij wilde de dramatiek en intensiteit van historische gebeurtenissen vastleggen.
• Waar stond Antoine-Jean Gros om bekend?+

  Antoine-Jean Gros (1771^[6]–1835^[6]) was een Franse schilder die afstand nam van het neoclassicisme en een vooraanstaande figuur werd in het realisme en de romantiek. Hoewel hij leerling was van Jacques-Louis David, ontwikkelde Gros een eigen stijl. Zijn naturalistische composities en sombere palet reageerden op het theatrale karakter van de neoclassicisten. Gros verwierf bekendheid als Napoleons officiële oorlogsschilder en legde in schilderijen over diens veldslagen en overwinningen de sfeer van het moment vast. Napoleon gaf Gros opdracht *Napoleon at the Pesthouse at Jaffa* (1804^[6]) te schilderen, waarop Napoleon tijdens de veldtocht in het Nabije Oosten van 1799 zijn door de pest getroffen soldaten bezoekt. Het schilderij diende om Napoleons publieke imago te herstellen. Gros combineerde neoclassicistische en romantische elementen. Hij bouwde composities op zoals David, maar legde nadruk op dood, lijden en emotionele weergave, vooruitlopend op aspecten van de romantiek. Zijn morele visie op het slagveldschilderij was vernieuwend: hij toonde oorlog vanuit humanitair perspectief en beeldde ook de onopvallende kanten van de strijd af.
• Wanneer leefde en werkte Antoine-Jean Gros?+

  Antoine-Jean Gros werd in 1771^[6] in Parijs geboren en stierf in 1835^[6] in Bas-Meudon. Hij volgde een opleiding bij Jacques-Louis David, een schilder die met het neoclassicisme wordt geassocieerd, maar Gros bewoog zich richting het realisme en de romantiek. Hij werd Napoleons officiële oorlogsschilder. Zijn schilderijen omvatten *Napoleon Bonaparte on the Bridge at Arcole* (1796^[6]) en *Napoleon on the Battlefield at Eylau* (1808). Napoleon verleende hem voor zijn werk het kruis van het Legioen van Eer. In 1810 won zijn schilderij *La Bataille des Pyramides* de tweede prijs op de Salon. Later probeerde Gros terug te keren naar een meer neoclassicistische stijl, maar zijn populariteit nam af. Uiteindelijk raakte hij in de vergetelheid.
• Waar kan ik het werk van Antoine-Jean Gros zien?+

  Antoine-Jean Gros (1771^[6]–1835^[6]) was een Franse schilder die zich richting realisme en romantiek ontwikkelde. Hoewel hij bij de neoclassicistische schilder Jacques-Louis David was opgeleid, keerde Gros zich tegen het neoclassicisme. Hij staat bekend om zijn naturalistische composities en het vastleggen van de sfeer van een moment. Verschillende musea bezitten schilderijen van hem. Het Musée National du Louvre in Parijs heeft Napoleon at Arcola, November 17, 1796^[6] (1796) en Napoleon on the Battlefield at Eylau, February 9, 1807 (1808). Het Hermitage Museum in Sint-Petersburg bezit Napoleon Bonaparte on the Bridge at Arcole (1796). Hierop beeldt Gros Napoleons overwinning op de Italianen tijdens de Slag bij Arcole in 1796 af. Gros was officieel oorlogsschilder voor Napoleon en ontving van hem het kruis van het Legioen van Eer.
• Waar kwam Antoine-Jean Gros vandaan?+

  Antoine-Jean Gros werd in 1771^[6] in Parijs geboren. Hij begon al jong aan zijn kunstopleiding: zijn vader Jean-Antoine Gros was miniatuurschilder en gaf hem zijn eerste lessen. In 1785^[6] trad Gros toe tot het atelier van Jacques-Louis David. Zijn vroege loopbaan viel samen met de Franse Revolutie. In 1793 verliet hij Frankrijk voor Italië, deels om de dienstplicht te ontlopen. In Genua voorzag hij in zijn levensonderhoud door portretten te schilderen. In Italië ontmoette hij in 1796 Napoleon Bonaparte, wat leidde tot zijn werk als militair schilder. Hoewel hij voor Napoleons opdrachten veel door Europa reisde, bleef Gros het grootste deel van zijn leven in Frankrijk gevestigd. Hij stierf in 1835^[6] in Meudon, nabij Parijs. Zijn hele loopbaan lang bleef hij nauw verbonden met Parijs, waar hij geregeld op de Salon exposeerde en lesgaf aan de École des Beaux-Arts.
• Wie werd door Antoine-Jean Gros beïnvloed?+

  Antoine-Jean Gros (1771^[6]-1835^[6]) studeerde bij Jacques-Louis David, een vooraanstaand neoclassicistisch schilder. Davids atelier was populair; hij onderwees en beïnvloedde veel kunstenaars. David moedigde zijn leerlingen aan Latijn te studeren en onderwerpen aan Plutarchus te ontlenen. Ondanks die strenge klassieke basis liet hij zijn leerlingen hun eigen stijl ontwikkelen. Gros, Anne-Louis Girodet-Trioson en Jean-Auguste-Dominique Ingres verlieten het neoclassicisme voor de romantiek. Deze kunstenaars onderzochten exotische en erotische onderwerpen en gebruikten vaak fictieve verhalen in hun schilderijen. Gros werd bekend als officiële oorlogsschilder van Napoleon en legde de sfeer van het moment vast in werken als *Napoleon Bonaparte on the Bridge at Arcole*. Zijn naturalistische composities en sombere palet staken af tegen het theatrale karakter van de neoclassicistische kunst. Hoewel Gros de Franse romantiek inspireerde, probeerde hij later in zijn loopbaan terug te keren naar een neoclassicistische stijl. Toen David in ballingschap ging, wees hij Gros als zijn opvolger aan. De invloed van Gros is zichtbaar in het werk van Théodore Géricault, Eugène Delacroix en Thomas Lawrence.
• Wie beïnvloedde Antoine-Jean Gros?+

  Antoine-Jean Gros (1771^[6]–1835^[6]) was leerling van Jacques-Louis David, de belangrijkste neoclassicistische schilder. David had een groot atelier en beïnvloedde veel kunstenaars uit die tijd. Hij moedigde zijn leerlingen aan Latijn te studeren om de klassieke cultuur te begrijpen; aanvankelijk eiste hij zelfs dat zij hun onderwerpen ontleenden aan Plutarchus' *Lives of the Great Greeks and Romans*. David was echter niet autoritair en stimuleerde zijn leerlingen hun eigen artistieke identiteit te ontwikkelen. Gros nam afstand van het neoclassicisme en hielp de basis voor de romantiek te leggen. Samen met andere leerlingen van David, zoals Anne-Louis Girodet-Trioson en Jean-Auguste-Dominique Ingres, verkende hij exotische en erotische onderwerpen, vaak via fictieve verhalen. Net als David begreep Gros de voordelen van de gunst van machthebbers. In diens voetsporen maakte hij schilderijen die bijdroegen aan de mythe van Napoleon Bonaparte. Hij werd officieel oorlogsschilder en legde de sfeer van het moment vast. Zijn naturalistische composities en sombere palet reageerden op de theatrale tableaus van de neoclassicisten.
• Wie was Antoine-Jean Gros?+

  Antoine-Jean Gros (1771^[6]-1835^[6]) was een Franse schilder die aan het einde van de 18e en het begin van de 19e eeuw werkte. Hij volgde een opleiding bij Jacques-Louis David, een vooraanstaand neoclassicistisch schilder, maar bewoog zich richting het realisme en de romantiek. Napoleon herkende Gros' talent vroeg en gaf hem in 1797^[6] de opdracht voor *Bonaparte on the Bridge at Arcole*. Dit schilderij, dat Napoleons overwinning op de Italianen verbeeldt, markeerde met zijn dynamische energie en aandacht voor een actuele gebeurtenis een breuk met Davids neoclassicisme. Gros werd Napoleons officiële oorlogsschilder en legde de sfeer van het moment treffend vast in schilderijen als *Napoleon on the Battlefield at Preussisch-Eylau* (1808) en *The Victims of the Plague in Jaffa* (1804). Voor zijn diensten ontving hij het kruis van het Legioen van Eer. Na de val van Napoleon worstelde Gros. Hoewel hij de romantische beweging had geïnspireerd, probeerde hij het neoclassicisme nieuw leven in te blazen, wat tot innerlijke conflicten leidde. In 1835 pleegde Gros zelfmoord, overtuigd dat hij tot het verleden behoorde.