









Albert Maignan
- Historieschilderkunst
Albert Maignan werkte twee decennia aan een reputatie als een van de meest doordacht werkende schilders van zijn generatie, maar raakte grotendeels vergeten toen het impressionisme en de avant-garde de smaak van het publiek veranderden. Zijn inzending voor de Salon van 1892[2], een groot doek met de titel Carpeaux (een eerbetoon aan beeldhouwer Jean-Baptiste Carpeaux), won de erepenning van de Salon en werd door de staat aangekocht voor het Musée du Luxembourg. Criticus Edmond Potier sprak er in zijn bespreking in de Gazette des Beaux-Arts onvoorwaardelijke lof over uit.

Biografie
Hij was niet altijd historieschilder geweest. Zijn eerste twee doeken op de Salon van 1867[2] sloten aan bij de Barbizontraditie en werden goed ontvangen, maar binnen een jaar had hij het landschapsschilderen volledig opgegeven ten gunste van de historieschilderkunst. Dat was een bewuste koerswijziging, juist op een moment waarop veel kunstenaars de tegenovergestelde richting insloegen. In de jaren 1870 en 1880 volgden de onderscheidingen elkaar gestaag op.
Maignan onderscheidde zich van zijn tijdgenoten door een bewust intellectueel programma. Samen met Albert Besnard, Edmond Aman-Jean en Henri Martin zette hij zich in om de historieschilderkunst levensvatbaar te houden in een tijd waarin haar neergang algemeen werd erkend. Hij schreef niet alleen kritiek, maar schilderde ook: in een gepubliceerde bespreking van Henri Martins Towards the Abyss (Salon des Artistes Français, 1897[2]) verwoordde hij het gedeelde streven om het Eeuwige uit te drukken via een combinatie van actualiteit, naturalistische details en een filosofische boodschap. Voor een schilder is dat een ongewoon heldere uiteenzetting van zijn werkwijze.
The Passage of Fortune (La Fortune passe, ca. 1895[2], 73 × 100 cm, Musée St-Denis, Reims) toont dit programma in de praktijk. Het doek werd tentoongesteld op de Salon van 1895 en op de Exposition Universelle van 1900, hoewel de versie uit Reims tijdens het leven van Maignan waarschijnlijk nooit publiekelijk is getoond.
Tijdlijn
- 1845Geboren
- 1867Twee eerste doeken op de Salon, in de traditie van Barbizon.
- 1868Stopte met landschapsschilderkunst en koos voor historieschilderkunst.
- 1870In de jaren 1870 volgden de onderscheidingen elkaar gestaag op.
- 1880In de jaren 1880 volgden de onderscheidingen elkaar gestaag op.
- 1892Won de erepenning van de Salon voor Carpeaux.
- 1895The Passage of Fortune tentoongesteld op de Salon.
- 1897Publiceerde een bespreking van Henri Martins Towards the Abyss.
- 1900The Passage of Fortune tentoongesteld op de Exposition Universelle.
- 1908Overleden
Belangrijke werken
Tik om groter te bekijken.
Waar Albert Maignan te zien is
1 museum wereldwijd.
- 1 werken
Museum of Fine Arts of Reims
Reims, Frankrijk
Volgende stop
Bekijk de kunststromingen →
Alle kunststromingen in de collectie, van de renaissance tot popart.
Veelgestelde vragen
Waar staat Albert Maignan om bekend?
Albert Maignan staat bekend als een van de meest doordacht werkende schilders van zijn generatie; hij bouwde zijn reputatie in twee decennia op. Ook staat hij bekend om zijn inzending voor de Salon van 1892[2]: het grote doek Carpeaux, dat de erepenning van de Salon won en door de staat werd aangekocht voor het Musée du Luxembourg.Wat is het beroemdste werk van Albert Maignan?
Albert Maignan (1845[2]-1908[2]) was een Franse historieschilder, vooral bekend om zijn grootschalige historische en allegorische composities. Een van zijn bekendste werken is Het vertrek van de Vikingen (1888[2]), met een Vikingschip dat uitvaart; het is een dramatische voorstelling van Noordse zeevaarders. Het schilderij bevindt zich in het stadhuis van Saint-Cloud. Een ander belangrijk schilderij is Saint Louis verzorgt de pestlijders (1897). Het toont Lodewijk IX, de 13e-eeuwse koning van Frankrijk, die tijdens de Achtste Kruistocht mensen verzorgt die door de pest zijn getroffen. Dit werk bevindt zich in het Panthéon in Parijs. Het laat zien hoe Maignan complexe historische verhalen kon verbeelden. Hij maakte ook schilderijen voor het plafond van de Opéra-Comique in Parijs. Deze werken, voltooid in 1898, tonen allegorische figuren die muziek en poëzie verbeelden. Ze worden minder vaak besproken dan zijn grote doeken, maar zijn belangrijke voorbeelden van zijn academische stijl.Tot welke stijl of stroming behoorde Albert Maignan?
Albert Maignan (1845[2]-1908[2]) was een Franse historieschilder en portrettist. Hij wordt doorgaans geassocieerd met de academische kunst van het einde van de negentiende eeuw, die historische nauwkeurigheid, geïdealiseerde vormen en technisch vakmanschap waardeerde. Maignan studeerde bij Joseph Blanc en Jules Noël. In 1867[2] won hij de Prix du Salon. Zijn schilderijen verbeelden vaak scènes uit de Franse geschiedenis en mythologie, zoals The Departure of the Norman Fleet for the Conquest of England (1874) en Saint Louis Visiting the Plague Victims (1881). Deze werken tonen zijn vermogen om grootschalige, gedetailleerde composities te maken. Tijdens Maignans loopbaan domineerde academische kunst in Frankrijk. De Académie des Beaux-Arts bepaalde de kunstopleiding en tentoonstellingen. Kunstenaars als Maignan bereikten succes door de richtlijnen te volgen. Later werden academische conventies echter uitgedaagd door moderne stromingen als het impressionisme en postimpressionisme, die subjectieve expressie en experiment verkozen. Ondanks deze veranderingen bleef Maignans stijl geworteld in academische tradities en maakte hij schilderijen die de waarden ervan weerspiegelden.Welke technieken of materialen gebruikte Albert Maignan?
Over de specifieke technieken van Albert Maignan is weinig bekend. Wel kan enige context over de materialen en technieken uit die periode nuttig zijn. In de 19e eeuw verschenen steeds meer leveranciers van kunstenaarsbenodigdheden. Daarvoor waren materialen vaak verkrijgbaar bij kruideniers en apothekers. Door de opkomst van gespecialiseerde verfwinkels konden kunstenaars kant-en-klare materialen kopen, al maakten sommigen zich zorgen dat winstbejag ten koste zou gaan van de duurzaamheid. Sommige kunstenaars probeerden de technieken van vroegere meesters opnieuw te ontdekken, omdat zij dachten dat de geheimen van de renaissance verloren waren gegaan. Schilders als Louis Anquetin en Émile Bernard lieten hun eigen werk liggen om deze methoden terug te vinden. Onderzoek naar oudere werkwijzen kon nuttig zijn, maar de materialen waarover moderne schilders beschikten verschilden van die uit het verleden.Waar stond Albert Maignan om bekend?
Albert Maignan (1845[2]-1908[2]) studeerde bij Noël en Luminais. In 1867[2] debuteerde hij op de Salon met twee schilderijen in de stijl van de School van Barbizon. Hoewel die goed werden ontvangen, liet hij die aanpak in 1868 varen. Daarna bouwde hij een succesvolle loopbaan op als historieschilder en ontving hij in de jaren 1870 en 1880 verschillende prijzen. In 1892 kreeg hij de medaille d’honneur van de Salon voor *Carpeaux*, dat door de staat werd aangekocht voor het Musée du Luxembourg. Dit schilderij markeerde het begin van zijn zoektocht naar evenwicht in de historieschilderkunst. Hij wilde de specifieke actualiteit van een onderwerp verzoenen met de veralgemening van het Ideaal. Dat vraagstuk hield hem tot zijn dood bezig. Maignan behoorde samen met Besnard, Aman-Jean en Martin tot de Salon-generatie van de jaren 1890, die het Eeuwige wilde uitdrukken door actualiteit, naturalistische details en een filosofische boodschap te combineren.Wanneer leefde en werkte Albert Maignan?
Albert Maignan (1845[2]–1908[2]) was een Franse historieschilder en illustrator. Hij werd geboren in Beaumont-sur-Sarthe en stierf in Saint-Prix. Hij studeerde bij Joseph-Nicolas Robert-Fleury en later aan de École des Beaux-Arts, in het atelier van Léon Cogniet. In 1867[2] exposeerde hij voor het eerst op de Salon. In 1889 won hij een medaille op de Exposition Universelle. Op zijn schilderijen stonden vaak scènes uit de middeleeuwse en antieke geschiedenis, allegorische onderwerpen en mythologische taferelen. Tot zijn bekendste werken behoren grootschalige decoratieve schilderingen, zoals de panelen in de foyer van de Opéra-Comique in Parijs, die de geschiedenis van de komische opera verbeelden. Een andere belangrijke opdracht was een reeks schilderijen voor het Hôtel de Ville in Parijs. Ook maakte hij gedurende zijn loopbaan veel portretten en genrestukken. Maignan gaf les aan de Académie Julian. Onder zijn leerlingen waren Paul Chabas, Albert Besnard en Émile Friant. Zijn werk is te vinden in musea en openbare collecties in heel Frankrijk, waaronder het Musée d’Orsay en het Musée des Beaux-Arts in Rouen.Waar kan ik het werk van Albert Maignan zien?
Schilderijen van Albert Maignan zijn in verschillende musea en galerieën te zien. In Frankrijk bevinden die zich onder meer in het Musée des Arts Décoratifs, het Musée du Louvre, het Musée Gustave Moreau, het Musée National d’Art Moderne (Centre Georges Pompidou), het Musée d’Orsay en het Musée du Petit Palais, allemaal in Parijs. Buiten Parijs zijn werken van Maignan te zien in het Musée des Beaux-Arts in Nantes en het Musée des Augustins in Toulouse. Ook het Musée des Beaux-Arts in Nancy en het Musée de l’École de Nancy bezitten werk van hem. Buiten Frankrijk bevinden schilderijen van Maignan zich onder meer in de Musées Royaux des Beaux-Arts de Belgique in Brussel en het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen.Waar kwam Albert Maignan vandaan?
Albert Maignan werd in 1845[2] geboren in Beaumont-sur-Sarthe, Frankrijk. Hij staat bekend als historieschilder en portrettist en maakte ook veel affiches en illustraties. Hij studeerde bij Jules Noël en vervolgens aan de École des Beaux-Arts, in de ateliers van Joseph-Nicolas Robert-Fleury en later Jean-Léon Gérôme. Gérômes invloed is duidelijk te zien in Maignans academische stijl en zijn belangstelling voor historische en oriëntalistische onderwerpen. Maignan won in 1867[2] de Prix du Salon. In 1868 reisde hij naar Italië. Op de Exposition Universelle van 1889 en die van 1900 ontving hij een gouden medaille. In 1903 werd hij lid van de Académie des Beaux-Arts. Tot zijn schilderijen behoren Saint Louis rendant la justice (1875), voor het Palais de Justice, L’Attentat d’Anagni (1877), nu in het Musée d’Orsay, en de decoratie van het plafond van de Salle des Illustres in het Capitole de Toulouse (1894). Maignan stierf in 1908[2] in Saint-Prix, Val-d’Oise.Wie werd door Albert Maignan beïnvloed?
Het is moeilijk vast te stellen welke kunstenaars rechtstreeks door Albert Maignan werden beïnvloed. Sommige kunsthistorici hebben de bredere kwestie van artistieke invloed in zijn tijd onderzocht. Kunstenaars probeerden een eigen stijl te ontwikkelen, maar erkenden tegelijk de invloed van vroegere meesters. Eén manier om originaliteit te bereiken was verschillende invloeden te combineren. Zo verwees Paul Cézanne rechtstreeks naar composities van Gustave Courbet. Ook kunstenaars met andere stijlen en media legden verbanden met Courbet. Het zoeken naar iconografische bronnen kan verrassende uitkomsten hebben. De beeldtraditie achter Jeff Walls foto *The Drain* (1989) is via Cézanne teruggevoerd op Courbet. Wall maakt duidelijk dat hij kunst uit kunst maakt en dat zijn werkwijze door allerlei picturale bronnen is gevormd.Wie beïnvloedde Albert Maignan?
Albert Maignan volgde aanvankelijk de stijl van de School van Barbizon en toonde in 1867[2] twee schilderijen in die trant op de Salon. In 1868 liet hij die aanpak achter zich en begon hij aan een succesvolle loopbaan als historieschilder. Maignan wilde samen met kunstenaars als Besnard, Aman-Jean en Martin actualiteit, naturalistische details en filosofische boodschappen in hun werk verenigen. Dat werd vooral relevant toen het historieschilderen rond 1891 aan betekenis verloor. Een schilderij van beeldhouwer Carpeaux werd goed ontvangen op de Salon des Champs-Élysées van 1892. Zijn schilderij *The Passage of Fortune* vertoont overeenkomsten met Camille Pissarro’s tekening *The Temple of the Golden Calf* (1889-90), al is er geen bewijs dat Maignan, net als Pissarro, een socialistische kritiek wilde leveren.Wie was Albert Maignan?
Albert Maignan (1845[2]–1908[2]) was een Franse historieschilder. Hij studeerde bij Noël en Luminais. In 1867[2] debuteerde hij op de Salon met twee schilderijen in de stijl van de School van Barbizon. Hoewel critici ze goed ontvingen, deed hij die stijl in 1868 van de hand. Daarna begon hij een succesvolle loopbaan als historieschilder. In de jaren 1870 en 1880 ontving Maignan onderscheidingen. In 1892 won hij de erepenning van de Salon voor zijn schilderij Carpeaux; de staat kocht het aan voor het Musée du Luxembourg. Dit schilderij markeerde het begin van zijn poging om het specifieke van eigentijdse onderwerpen te verbinden met het algemene van het Ideaal in de historieschilderkunst; die kwestie hield hem tot zijn dood bezig. Toen de historieschilderkunst in 1891 in verval raakte, zocht Maignan samen met Besnard, Aman-Jean en Martin naar manieren om het Eeuwige uit te drukken via actualiteit, naturalistische details en filosofische boodschappen. Zijn schilderij van beeldhouwer Carpeaux op de Salon des Champs-Élysées van 1892 werd geprezen. Van The Passage of Fortune bestaan verscheidene versies; één ervan werd in 1895 op de Salon des Artistes Français en in 1900 op de Exposition Universelle getoond.Waarom zijn de werken van Albert Maignan vandaag belangrijk?
Albert Maignan (1845[2]-1908[2]) was een Franse schilder die bekendstond om historische en allegorische taferelen. Om het belang van een kunstenaar te beoordelen, moet men begrijpen hoe artistieke waarde wordt toegekend en hoe reputaties zich ontwikkelen. Oordelen over levende en overleden kunstenaars beïnvloeden hun plaats in een hiërarchie die grote en kleinere schilders van elkaar scheidt. De kunstwereld herziet zulke waarderingen; latere generaties kunnen kunstenaars uit het verleden opnieuw beoordelen. Discussies over classificatie en hiërarchie helpen legitimiteit en erkenning te vestigen. Ook nationaliteit speelt een rol. Ondanks de globalisering blijft de kunstwereld sterk nationaal georiënteerd. Analyses van grote internationale instellingen laten zien dat nationale kunstenaars er in hoge mate vertegenwoordigd zijn; Amerikaanse, Duitse, Britse, Franse en Italiaanse kunstenaars domineren er vaak. De ‘Kunstkompass’ rangschikt kunstenaars op basis van institutionele erkenning en aandacht in publicaties. Globalisering heeft de geografische herkomst van erkende kunstenaars enigszins verbreed, maar West-Europa en Noord-Amerika blijven dominant.
Bronnen
De redactionele tekst gebruikt de volgende primaire en tertiaire bronnen over Albert Maignan.
- [1] museum Museum of Fine Arts of Reims Gebruikt voor: museumcollecties.
- [2] Wikipedia Wikipedia: Albert Maignan Gebruikt voor: biografie, geboortedata, overlijdensdata, identificatiegegevens, toeschrijving aan een kunststroming, nationaliteit.
- [3] boek Harding, James, Artistes pompiers : French academic art in the 19th century Gebruikt voor: biografie.
- [4] boek Post-impressionism : cross-currents in European painting Gebruikt voor: biografie.
- [5] boek Post-impressionism : cross-currents in European painting Gebruikt voor: biografie.
De redactie staat onder toezicht van Solis Prints. Bronnen gecontroleerd op 9 oktober 2026. Klik op een bron voor meer informatie of houd de muis boven [N] op de pagina hierboven voor een voorvertoning.
Redactionele normenMethodologieCorrectiesToelichting op AI-gebruikOver de redactie








